گذری به گورستان ظهیرالدوله

گزارش تصویری و نوشتاری یک عاشق موسیقی و هنر به این قبرستان. این هنردوست ارجمند در دیداری که از این گورستان کوچک اما مشهور حوالی تهران که در آن صدها هنرمند و ادیب کشور خفته است توانست ضمن عکس برداری از مقبره چهره های نامدار هنری و فرهنگی و معرفی تک تک آنها ؛ اطلاعاتی در باره شخص ظهیرالدوله نیز تهیه نماید. این نوشته همچنین خاوی اطلاعات جامعی است در باره اشخاص و آلات موسیقی. برای دریافت این اطلاعات می توانید روی نام ها تاکید شده کلیک کنید.

گورستان ظهیرالدوله گورستان کوچک باشکوهی است واقع در شمال تهران، بین امامزاده قاسم و تجریش.

گذر بر این گورستان مرا به یاد این شعر می اندازد که :

غیر از هنر که تاج سر آفرینش است

دوران هیچ سلطنتی پایدار نیست.

ميرزا علی خان دولوی قاجار، ملقب به ظهيرالدوله، فرزند محمد ناصرخان، وزير دربار ناصرالدين شاه بود.

در سال 1281 متولد شد، در 16 سالگی دختر ناصرالدين شاه را به عقد خود درآورد و در سال 1304 به سمت وزير تشريفات خاصه منصوب شد. او پس از آشنايی با صفی علی شاه، يكی از درويشان بزرگ ايران ،خود با به تن كردن جامه فقر و درويشی، مراحل مريدی را پشت سرگذاشت. آن چنان كه پس از مرگ صفی علی شاه، با اسم «صفا علی شاه» جانشين وی شد.
ظهیرالدوله بعدها به همراه مريدانش خانقاهی در شميران بنا كرد كه پس از مرگ، او را در همانجا دفن كردند و از آن روز به بعد هم نام آن «گورستان ظهيرالدوله» شد.

متاسفانه مقبره استاد ابوالحسن صبا و بانو قمرالملوک وزیری خوانا نبود

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

موسیقی دانان
آرامگاه خاندان برومند
اینجا استاد نورعلی خان برومند آرام گرفته است

(نورعلی خان برومند (۱۲۸۵ تهران - ۳۰ دی ۱۳۵۵) از استادان موسیقی ایرانی و نوازندهٔ تار، سه‌تار، سنتور، تنبک و کارشناس آواز بود)

نورعلی برومند، آموزش تار را از ۱۳ سالگی نزد درویش خان آغاز کرد. سپس در سن ۱۸ سالگی برای تحصیل به برلین رفت. در آنجا به موسیقی غربی هم علاقمند شد و پیانو آموخت. پس از بازگشت به ایران در ۲۲ سالگی، آموختن نت‌نویسی و ردیف را نزدموسی معروفی ادامه داد. پس از یک سال، دوباره به آلمان رفت و به تحصیل در رشتهٔ پزشکی پرداخت. پس از ۶ سال، به ناراحتی چشم مبتلا شد و برای درمان به سوئیس رفت و سپس به ایران بازگشت. وی از آن زمان تا آخر عمر نابینا شد.

وی در 30 دی 1355 درگذشت

وی استاد بسیاری از نوازندگان و خوانندگان موسیقی ایرانی، از جمله محمدرضا شجریان، پریسا، پرویز مشکاتیان، حسین علیزاده، محمدرضا لطفی، داریوش طلایی، مجید کیانی، جلال ذوالفنون، ناصر فرهنگ‌فر و رضوی سروستانی بوده‌است.

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

آرامگاه استاد حسین تهرانی

تولد ۱۲۹۰ تهران

اصل/ملیت ایرانی

مرگ ۷ اسفند ۱۳۵۲ تهران

فعالیتها: استاد موسیقی ایرانی و نوازنده سازهای ضرب و تمبک

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

آرامگاه داریوش رفیعی

نام اصلی داریوش رفیعی

تولد ۴ دی ۱۳۰۶ بم , استان کرمان

اصل/ملیت ایرانی

مرگ ۲ بهمن ۱۳۳۷ بیمارستان هزار تختخوابی , تهران

سبک‌ها موسیقی کلاسیک ایرانی

فعالیتها:خواننده

ساز: تنبك

حاصل آشنایی داریوش رفیعی با مجید وفادار ضبط ترانه‌هایی زیبا و ماندگار مانند: زهره , شب انتظار با مطلع : شب به گلستان تنها منتظرت بودم , گلنار با مطلع: گلنار ، گلنار ، کجایی که از غمت ناله می‌کند عاشق وفادار، رختخواب مرا مستانه بنداز... و بسیاری ترانه مشهور دیگر شد.

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

آرامگاه روح الله خالقی

تولد ۱۲۸۵ کرمان

مرگ ۲۱ آبان ۱۳۴۴ سالزبورگ اتریش

زمینه فعالیت استاد موسیقی ایرانی، نوازندهٔ ویولن

ملیت ایرانی

روح‌الله خالقی از استادان موسیقی ایرانی، آهنگساز سرود ای ایران، و نوازندهٔ‌ ویولن بود. خالقی از شاگردان اصلی علینقی وزیری بود و تلاش او برای احیای موسیقی ایرانی در دورانی که توجه رسمی به این موسیقی کاهش یافته بود، تأثیرگذار و مهم شمرده می‌شود. او کتابی به نام سرگذشت موسیقی ایران دربارهٔ سرگذشت موسیقی، موسیقی‌دانان و نوازندگان ایرانی هم‌عصر خود و کتابی به نام نظری به موسیقی شامل نظریه‌ای برای موسیقی ایرانی و غربی نوشته است

*******************************
آرامگاه رضا محجوبی

مرتضی محجوبی۱۳۴۴-۱۲۷۹ او نوازنده پیانو ایرانی بود.

او پیانیستی چیره دست بود و این ساز غربی را چنان با ردیف های موسیقی ایرانی هماهنگ کرد که مانند یک ساز ایرانی در ارکستر و تکنواری بکار گرفته شد. از آهنگهای بیاد ماندنی او می‌توان از نوای نی با شعری از شادروان رهی معیری، کاروان،من از روز ازل دیوانه بودم و... با صدای استاد غلامحسین بنان نام برد.

وی برادر رضا محجوبی نوازنده ویلن بود.

محجوبی در سال ۱۳۴۴ در گذشت